hey! iman menulis sesuatu hari ini..
pagi tadi. rasa macam kena dan tidak kena. tidak tahu otak sedang fikirkan apakah. okay. abaikan itu.
entri ini boleh juga jadi entri sebuah harapan. HaHa. ini harapan saya saat ini. [harapan lah sangat]
tidak lah apa-apa. harapan saya nanti mahu bawa mikrofon dalam beg tangan. harapan ini macam sebuah gimik juga. [kalau anda rasa nak gelak. silalah gelak. tapi saya rasa nak buat juga macam ini] saya pun sedang gelak saat ini.
kenapa? ingat misha omar sajakah yang ada mikrofon sendiri. saya pun ada juga. [tapi saya tidak suka secara sungguh pada misha omar. pada saya suara dia sedap. tapi muka tidak berapa boleh komersial. Cis! kritik kasar pulak]
mungkin. satu hari nanti. saya akan ada mikrofon itu. minggu depan barangkali. my own microphone. tidak mahu pinjam-pinjam okay?
[sebuah harapan] HaHa [>.<]
saya nak pergi cari satu mikrofon. tidak branded pun tidak apa. harga tiga empat ringgit pun tidak apa. saya bukan nak menyanyi. saya nak buat hal lain.
ini saya buat pengakuan. saya tidaklah bersuara sedap. saya tidak pandai menyanyi. kalau saya menyanyi pun. lirik itu boleh bertukar-tukar. saya suka buat macam pandai. sebab tidak kena menyanyi. kawan saya masa saya sedang di universiti dulu selalu tegur saya:
"hey..hang menyanyi merapu..bukan macam itu lah"
HaHa. memang lah. saya bukan reti. tapi pada saya rasa macam sudah sedap lah tu. siapa reti tiru saya menyanyi macam itu kan? pada saya, itu kita bagus. sebab kreatif mencipta lirik. HaHAHAHA.
tidak apa. abaikan pasal menyanyi. ini pasal mikrofon.
begini.
semalam. lepas masuk mengajar kelas tingkatan 4 ICT. saya ada idea ini. saya mahu bawak mikrofon.
kenapa kah?[ada pelajar yang duduk di belakang itu tidak tumpu perhatian sungguh. bila tiba masa refleksi. soaljawab di akhir pengajaran saya. saya tanya dia soalan tentang apa yang sudah di belajar pada hari ini]
[dia blur. dia senyum-senyum. dia cuba jawab. tapi suara dia sungguh perlahan. saya tidak dengar. dia macam tidak yakin dengan jawapan. masa tadi suara dia bukan main kuat]
[masa itu saya macam dapat hidayah. saya macam dapat satu idea] toink! bawa mikrofon!
alasan saya:
- untuk saya bina keyakinan pelajar saya bila waktu bercakap
- untuk siapa-siapa suara perlahan tu. ha. selesai masalah
- untuk biasakan pelajar saya macam itu. di universiti kelak kena bercakap macam tu juga.
lepas itu. saya mengusik mereka. saya kata begini:
saya: "okay kelas. cikgu sudah jumpa satu idea"
pelajar: "???"
saya: "cikgu nanti mahu bawak satu mikrofon dalam kelas ini. bila tiba masa soal jawab cikgu bawak keluar mikrofon okay?"
pelajar: " hahahahha..cikgu..janganlah.." [depa gelak sakan dengan idea saya]
saya: "tidak apa..kita guna mikrofon. suara awak ni perlahan sangat. itulah kena guna mikrofon"
pelajar: ahahahaha..[ketawa ramai-ramai. apa yang lawak pun tidak tahulah]
saya: "cikgu bawa for the next class"
pelajar: "cikgu.......janganlah.." [ramai-ramai]
[pelajar risau barangkali. sebab saya jenis buat apa yang saya cakap]
[oho..main-main dan gelak dengan idea saya ya. tidak apa. nanti saya bawak betul-betul]
[saya rasa macam ini. kali pertama. saya tidak lah mahu guna mikrofon itu] ceh! ini psiko.
[kali pertama saya cuma mahu ini. bila tiba masa sedang mengajar. saya mahu buka beg. angkat mikrofon tinggi-tinggi. biar depa nampak. ha..macam itu] saja lah. layur-layur..
saya akan kata: "okay. saya sudah bawak mikrofon hari ini" [kemudian simpan lah semula]
[saja lah mahu buat gimik] HaHaHa..cemana rupa ya pelajar saya kelas 4ICT pada masa itu? mesti tidak berani main-main dalam kelas takut kena bercakap di hadapan menggunakan mikrofon saya. HiHi.
hahaha..saya pun nak tergelak. nanti dalam handbag saya ke sekolah. siapa sangka. ada mikrofon? ha kau. amacam? cool tak? hari-hari bawak beg tangan. siap ada mikrofon dalam beg.
[beg seorang cikgu mesti ada ini. tidak sah kalau tidak ada ini. selain ada marker pen, pen, notebook kecik, purse, talipon, losyen..dan ada lah lagi yang berciri cikgu..]
..tup-tup beg tangan saya ada MIKROFON. wah. menarik.
tapi.
saya rasa okay jugak macam ini. kalau pergi supermarket. bila rasa masa panggil kawan dia tidak dengar. [maklum lah asyik membeli barang]
saya boleh guna mikrofon ini. suara pun jadi kuat sikit. HaHa. gila.
p/s: dulu masa saya sekolah. tidak kuasa saya bersuara perlahan bila cikgu tanya. jawab biar jelas. terang dan nyata. tidak kena tidak apa. janji saya cuba. cikgu akan betulkan kita. kita perform sampai tidak ada pun cikgu masa itu dapat idea mahu bawak mikrofon dalam beg tangan. Hu.
-page-001.jpg)
-201012+edit.JPG)
2 comments :
huhu...ide yang menarik!!!
tp..pljr sy gelak sungguh..apa yg lwk tidak tahu lah..=) haha sy pun gelak jugak,,sbb sdg pk..dlm beg tgn sy hari2 ada mikrofon..
Post a Comment