Selamat pagi yang terang benderang. Syukur dulu sebab cuaca bagus dan cantik Tuhan bagi hari ini. Saya taip entri laju-laju. Sebab sekejap lagi ada kerja banyak dok tunggu saya. tengok kiri. Tengok kanan. Kotak sana. Kotak sini. Beg sana-beg sini. Serabut kepala. Saya dok tunggu hari. Mau lari pindah ikut encik suami. Ke sekolah Menengah Bandar Baru Uda. Dok tunggu surat. Macam tunggu kekasih tak datang jenguk. Sat bangun sat duduk. HaHa. Kacau. .............................................................. Pi sekolah. budak-budak kemarin. Alahai. Hari pertama saya sungguh kecah mecah. Urus pasal buku teks budak. Memang senang saja. Tapi, kalau anak murid anda lembap sikit. Arahan kena bagi banyak kali. Yang hutang piutang. Yang buku teks hilang. Memang kena perhati dan detail sungguh. Nak buat kerja senang macam sesetengah orang boleh. Main bagi saja buku. Memang senang. Tak mahu cari nama pelajar yang ada hilangkan buku tahun lepas. Nanti kalau buat cenggini gaya. Akan bagi susah pada tahun hadapan pulak. Ye dak? Kasihan cikgu bahagian buku teks jugak. Mesti serabut. Jadi. Jangan bagi serabut orang lain secara banyak. coba kita dok kat tempat tu. Kita jadi apa kah? ........................................................... Tak apa lah kecah sikit perasaan saya kelmarin. Sudah lama tidak handle pelajar tingkatan dua. Budak-budak kecik kemetot umur 14 tahun. Baru nak naik. Nakal tak payah cakap lah. Tidak reti urus. Mari cikgu urus se ada daya mungkin. Sebab saya cari nama sorang-sorang. Yang hilangkan buku. Maka. Saya lah kelas terakhir yang siap. Dok terpacak tunggu tang tu. Satu-satu semak. Ha. Penat. Sapa yang tahun lepas hang bagi hilang buku. Tahun ni hang jangan harap nak merasa buku teks. Hang ganti dulu. Baru boleh ambik buku. Padan muka. Itu satu tanggungjawab. Belajar jadi amanah sikit. ......................................................... Nak buat macam oranglain. Main bagi saja buku kat anak murid. Tidak boleh lah. saya tidak gemar. Saya rasa tidak adil pada yang lain pulak yang tidak dapat buku. Entah lah. lain orang lain cara. Buat lah. saya buat cara saya. Kelak. Orang tidak lagi susah di tahun depan. Hidup ada timbal balas. Kenalah adil semua. Kalau main lempaq saja buku teks sekolah masa cikgu bagi. Mai tahun depan hang nak lagi. Tak boleh lah. kang tahun ni pun hang lempaq juga. Maka. Sapa tidak bayar. Dok melangut saja nanti. Buku tak ada. Itu hukuman. .......................................................... Tapi. Saya rasa. Budak-budak heran ke ada buku ke tak ada buku? Nampak macam tak ada kuasa nak berusaha perbaiki sikap. Yang ada tu. Bagus. puji juga. Bila tengok kawan dapat buku. Dia tak dapat. Berusaha pulak dia nak bayar apa yang dia hiilangkan. Inilah psikologi. Tengok kawan sempurna. Dia pun nak. Maka. Dia ada inisiatif nak sempurna juga. Nak belajar macam orang lain. Yang tak ada hati nak ada buku teks. Memang tak ada hati nak belajar. Kecik-kecik. Baru awal tahun. Sudah nampak watak. Haish! Tidak tahu lah. p/s: sekarang. Bila banyak sangat bantuan. Macam ini lah sikap. Ingat kita zaman sekolah. Dapat buku teks. Encik ayah awal-awal lagi sudah siapsedia dengan pembalut buku. Tunggu kita balut buku. Kadang-kadang balut buku sama-sama kita. Bila besar. Kita pulak kena tolong baluit buku untuk cik adik kecik. Encik ayah cukup pesan. Suruh jaga buku baik-baik. Sebab bukan harta kita. Sampai masa. Kena pulangkan. Dengan rupa dan isi yang sempurna juga.
Tuesday, January 4, 2011
Hang tau lempaq saja.
Subscribe to:
Post Comments
(
Atom
)
iman dan ulam..begitu dasyat kah?

4 comments :
huhuhuh.. bz nye beliau.... huhuh
btl2..budak2 beruntung skrg ni...
huhu
pokcik: sy bz sungguh akhir2 ni..x menahan....
nub: budak2 skrg bkn skdr beruntung.. mmg xsedar diuntung sama..
pokcik: sy bz sungguh akhir2 ni..x menahan....
nub: budak2 skrg bkn skdr beruntung.. mmg xsedar diuntung sama..
Post a Comment